Szkoła

Piknik firmowy od planu do realizacji – co uporządkować, zanim wybierzesz atrakcje?

Możliwość komentowania Piknik firmowy od planu do realizacji – co uporządkować, zanim wybierzesz atrakcje? została wyłączona

Udane wydarzenie plenerowe powstaje na długo przed pojawieniem się pierwszych uczestników. Na początku warto określić celu wydarzenia, grupy uczestników i przewidywanej skali, a następnie dobierać rozwiązania techniczne oraz program Inaczej planuje się duże wydarzenie integracyjne z rozbudowanym programem, dlatego kopiowanie gotowego schematu rzadko jest najlepszym punktem wyjścia. Uporządkowany brief ogranicza liczbę przypadkowych zmian w późniejszych etapach a zespół przygotowujący wydarzenie może podejmować decyzje w przewidywalnej kolejności.

Dobry piknik zaczyna się od właściwych pytań

Łatwo rozpocząć przygotowania od przeglądania urządzeń, konkursów i pokazów, choć bezpieczniej najpierw poznanie struktury zaproszonej grupy. Gdy wydarzenie ma charakter rodzinny, program powinien łączyć aktywności dla dorosłych oraz młodszych uczestników. Jeżeli natomiast głównym celem jest integracja zespołu większe znaczenie mogą mieć zadania wymagające współpracy. Nie chodzi więc o wykorzystaniu jak największej liczby dostępnych możliwości, lecz na dopasowaniu programu do ludzi, którzy rzeczywiście będą z niego korzystać.

Na etapie briefu dobrze określić przewidywaną liczbę uczestników, organizację transportu oraz to, czy uczestnicy mają podążać za scenariuszem, czy korzystać z atrakcji we własnym tempie. Dobrze przygotowany brief staje się podstawą kolejnych ustaleń ponieważ liczba gości wpływa na catering i infrastrukturę. Gdy najważniejsze założenia pozostają nieustalone zbyt długo, łatwo o niepotrzebne poprawki, dodatkowe koszty i problemy logistyczne.

Teren pikniku to nie tylko trawa i wolna przestrzeń

Atrakcyjny teren nie zawsze jest dobrym miejscem na piknik. Lokalizację dobrze analizować pod kątem powierzchni potrzebnej do ustawienia poszczególnych stref, a także możliwości przygotowania cateringu. Braki infrastrukturalne można uzupełnić, ale powinny być uwzględnione już podczas kalkulacji Ważne jest również oddzielenie aktywności wymagających większej przestrzeni od części wypoczynkowej.

Praktyczny plan terenu powinien uwzględniać obszar aktywności, wypoczynku oraz obsługi technicznej. Część programu wymaga dostępu do zasilania, dlatego nie powinno się rozmieszczać ich dopiero podczas montażu. Gdy program odbywa się równolegle w różnych częściach terenu, trzeba ograniczyć wzajemne zakłócanie się poszczególnych punktów programu. Uczestnik powinien intuicyjnie wiedzieć, gdzie znaleźć kolejną strefę podczas gdy zaplecze techniczne działa w tle.

Kto odpowiada za logistykę, gdy w wydarzeniu uczestniczy wielu dostawców?

Na etapie rozeznania rynku osoba odpowiedzialna za wydarzenie często wpisuje w wyszukiwarkę kto zorganizuje piknik firmowy, a kolejnym krokiem staje się zestawienie różnych ofert. Wybór nie powinien sprowadzać się wyłącznie do najniższej ceny. Każdą ofertę warto rozłożyć na konkretne elementy składowe takie jak lokalizacja i infrastruktura, program i atrakcje czy sprzątanie. Pozornie tańsza propozycja może wymagać później zamawiania kolejnych usług.

Im bardziej rozbudowany piknik, tym większego znaczenia nabiera podział odpowiedzialności. Jeżeli za poszczególne strefy odpowiadają różne podmioty, trzeba wskazać osobę odpowiedzialną za synchronizację poszczególnych elementów. Przy rozproszonej odpowiedzialności łatwo o problemy z dostępem do terenu. Im większa impreza, tym mniej miejsca pozostaje na improwizację dlatego warto wcześniej ustalić osobę decyzyjną po obu stronach.

Dobry scenariusz obejmuje także to, czego organizator nie chce wykorzystać

Wydarzenie plenerowe zawsze jest częściowo zależne od warunków, których nie da się kontrolować. Plan B nie stanowi elementu, który można pominąć przy dobrej prognozie, lecz zabezpieczeniem ciągłości wydarzenia. Trzeba ustalić, jakie elementy wymagają zadaszenia, a także które aktywności można zastąpić innymi.

Nieprzewidziane sytuacje nie dotyczą jedynie pogody, dlatego warto uwzględnić także opóźnienie dostawy. Nie wszystkie ryzyka można całkowicie wyeliminować, ale można przygotować procedury ograniczające skutki najczęstszych problemów. Pomaga w tym posiadanie aktualnego harmonogramu montażu i programu. Problemy można rozwiązywać według wcześniej ustalonego schematu zamiast opóźniać reakcję.

Dobrze przygotowany piknik nie musi mieć największego budżetu ani najdłuższej listy atrakcji. Znacznie ważniejsze są dopasowanie programu do uczestników, koordynacja wykonawców i odpowiednie zaplecze. Najlepszym efektem logistycznym jest sytuacja, w której uczestnik nie musi zastanawiać się, jak działa wydarzenie a osoba odpowiedzialna po stronie firmy nie spędza całego dnia na gaszeniu problemów.

Adventure Extreme Sp. z o.o.

43-300 Bielsko Biała

Złotych Kłosów 58/112 – adres rejestrowy

43-300 Bielsko Biała

Kaczeńców 31

biuro@pikniki-firmowe.com.pl

NIP 9372670032

Regon 243571295

tel 503 158 738

+Artykuł Sponsorowany+ 

Categories: Nasze Artykuły

Comments are closed.

    Współczesny świat działa jak wielka, rozpędzona maszyna, w której kalendarze pękają w szwach, a listy zadań nigdy się nie kończą. Budzimy się z dźwiękiem alarmu, sięgamy po telefon, zanim jeszcze dobrze otworzymy oczy, i od pierwszych sekund dnia bombardowani jesteśmy powiadomieniami. Ktoś napisał, ktoś czegoś chce, coś trzeba pilnie dokończyć. W tym wszystkim coraz trudniej usłyszeć własne myśli, poczuć swój oddech, zauważyć fakt, że życie nie składa się jedynie z zadań, ale też z chwil pomiędzy nimi. Z tego napięcia rodzi się potrzeba zwolnienia, prostoty i odzyskania kontroli nad własnym czasem. Ruch slow life nie jest modą dla wybranych, którzy mogą pozwolić sobie na długie wakacje i dom w górach. To raczej postawa, sposób patrzenia na świat, w którym priorytetem jest jakość, a nie ilość. Zamiast upychać kolejne aktywności w kalendarzu, uczymy się mówić „nie” temu, co nie jest dla nas ważne. Zamiast bezmyślnie przewijać kolejne ekrany, uczymy się patrzeć przez okno, dostrzegać światło, które pada na stół, słuchać szumu miasta lub ciszy lasu. Zamiast kupować niekończące się stosy rzeczy, wybieramy kilka przedmiotów, które naprawdę coś dla nas znaczą. Nie chodzi przy tym o idealne życie z pięknych zdjęć, ale o zwykłą codzienność z kubkiem kawy, rozmową z bliską osobą, spacerem w deszczu. Zwalnianie często zaczyna się od drobiazgów: od decyzji, że jemy śniadanie bez telefonu, że przez dziesięć minut dziennie oddychamy świadomie, że odkładamy pracę o rozsądnej godzinie, nawet jeśli nie wszystko jest wykonane perfekcyjnie. Paradoksalnie to właśnie wtedy, gdy akceptujemy fakt, że nie zrobimy wszystkiego, zaczynamy robić to, co naprawdę jest istotne. Wielu ludzi odkrywa ideę powolniejszego życia w bardzo prozaicznych sytuacjach. Na przykład w chwili, gdy po raz kolejny łapią się na tym, że jedzą obiad, nie pamiętając jego smaku, bo równocześnie odpisują na wiadomości. Albo kiedy orientują się, że nie pamiętają drogi z pracy do domu, bo całą trasę przejechali na autopilocie. Czasem impuls przychodzi z zewnątrz: choroba, wypalenie zawodowe, rozpad relacji. Nagle dotychczasowy sposób funkcjonowania przestaje działać i trzeba zadać niewygodne pytanie: „co ja właściwie robię ze swoim życiem?”. Wpisując w wyszukiwarkę słowa strona www i próbując znaleźć porady na temat organizacji czasu czy uważności, wiele osób trafia na opowieści ludzi, którzy już kiedyś stanęli w podobnym miejscu. Zwalnianie nie oznacza ucieczki od odpowiedzialności ani rezygnacji z ambicji. Wręcz przeciwnie, bywa, że dzięki niemu nasze cele stają się bardziej konkretne i osadzone w rzeczywistości. Zaczynamy odróżniać, co robimy z przyzwyczajenia, a co naprawdę nas rozwija. Zadajemy sobie pytanie, czy praca, którą wykonujemy, jest jeszcze źródłem satysfakcji, czy tylko mechanicznie odhaczanym obowiązkiem. Sprawdzamy, czy sposób spędzania wolnego czasu faktycznie nas regeneruje, czy jest jedynie kolejną formą ucieczki od siebie. W praktyce slow life może oznaczać różne rzeczy dla różnych osób. Dla jednej będzie to przeprowadzka z dużego miasta do mniejszego, dla innej zmiana trybu pracy, dla kogoś jeszcze – po prostu konsekwentne dbanie o kilka codziennych rytuałów. Wspólne jest to, że zamiast bezrefleksyjnie dopasowywać się do oczekiwań otoczenia, szukamy własnego tempa. Zastanawiamy się, ile naprawdę potrzebujemy zarabiać, by godnie żyć, a ile jest jedynie wynikiem presji porównań. Pytamy, z kim chcemy spędzać czas, a nie tylko, kto ma akurat wolny wieczór. Zwolnienie tempa często wiąże się też z odkryciem na nowo swojego ciała. Kiedy ciągle się spieszymy, łatwo przegapić sygnały zmęczenia, napięcia, bólu. Praktyki takie jak joga, spacery, taniec czy zwykłe przeciąganie się o poranku pomagają wrócić do siebie. Zaczynamy zauważać, w jakich momentach dnia nasza energia jest najwyższa, a kiedy naturalnie spada. Dzięki temu możemy lepiej planować zadania, zamiast walczyć ze sobą i zmuszać się do działania o każdej porze. Nie bez znaczenia jest też sposób, w jaki konsumujemy informacje. Ciągłe odświeżanie wiadomości, śledzenie opinii setek ludzi, uczestnictwo w każdej dyskusji – to wszystko może być nie tylko męczące, ale wręcz uzależniające. Zwalnianie oznacza często świadome ograniczanie bodźców: wybór kilku źródeł wiedzy, odpuszczanie kolejnej fali sensacji, zgoda na to, że nie musimy wiedzieć o wszystkim. W ciszy, która się wtedy pojawia, odzywa się nasza własna intuicja, cichy głos, który przez lata zagłuszaliśmy hałasem. Ostatecznie sztuka zwalniania nie polega na tym, by żyć „wolno” dla samej idei, ale by żyć w zgodzie ze sobą. Dla jednych będzie to oznaczało więcej czasu w domu, dla innych – częstsze podróże. Dla jednych ciszę i naturę, dla innych twórczy gwar w pracowni lub kawiarni. Chodzi o to, by zrozumieć, co nam naprawdę służy, a potem konsekwentnie, krok po kroku, włączać to w swoje dni. Nie da się tego zrobić z dnia na dzień, ale każdy mały gest – spokojnie wypita kawa, rozmowa bez telefonu w dłoni, świadomie przeżywany wieczór – jest cegiełką, z której budujemy nowe, bardziej uważne życie.
    Współczesny świat działa jak wielka, rozpędzona maszyna, w której kalendarze pękają w szwach, a listy zadań nigdy się nie kończą. Budzimy się z dźwiękiem alarmu, sięgamy po telefon, zanim jeszcze dobrze otworzymy oczy, i od pierwszych sekund dnia bombardowani jesteśmy powiadomieniami. Ktoś napisał, ktoś czegoś chce, coś trzeba pilnie dokończyć. W tym wszystkim coraz trudniej usłyszeć własne myśli, poczuć swój oddech, zauważyć fakt, że życie nie składa się jedynie z zadań, ale też z chwil pomiędzy nimi. Z tego napięcia rodzi się potrzeba zwolnienia, prostoty i odzyskania kontroli nad własnym czasem. Ruch slow life nie jest modą dla wybranych, którzy mogą pozwolić sobie na długie wakacje i dom w górach. To raczej postawa, sposób patrzenia na świat, w którym priorytetem jest jakość, a nie ilość. Zamiast upychać kolejne aktywności w kalendarzu, uczymy się mówić „nie” temu, co nie jest dla nas ważne. Zamiast bezmyślnie przewijać kolejne ekrany, uczymy się patrzeć przez okno, dostrzegać światło, które pada na stół, słuchać szumu miasta lub ciszy lasu. Zamiast kupować niekończące się stosy rzeczy, wybieramy kilka przedmiotów, które naprawdę coś dla nas znaczą. Nie chodzi przy tym o idealne życie z pięknych zdjęć, ale o zwykłą codzienność z kubkiem kawy, rozmową z bliską osobą, spacerem w deszczu. Zwalnianie często zaczyna się od drobiazgów: od decyzji, że jemy śniadanie bez telefonu, że przez dziesięć minut dziennie oddychamy świadomie, że odkładamy pracę o rozsądnej godzinie, nawet jeśli nie wszystko jest wykonane perfekcyjnie. Paradoksalnie to właśnie wtedy, gdy akceptujemy fakt, że nie zrobimy wszystkiego, zaczynamy robić to, co naprawdę jest istotne. Wielu ludzi odkrywa ideę powolniejszego życia w bardzo prozaicznych sytuacjach. Na przykład w chwili, gdy po raz kolejny łapią się na tym, że jedzą obiad, nie pamiętając jego smaku, bo równocześnie odpisują na wiadomości. Albo kiedy orientują się, że nie pamiętają drogi z pracy do domu, bo całą trasę przejechali na autopilocie. Czasem impuls przychodzi z zewnątrz: choroba, wypalenie zawodowe, rozpad relacji. Nagle dotychczasowy sposób funkcjonowania przestaje działać i trzeba zadać niewygodne pytanie: „co ja właściwie robię ze swoim życiem?”. Wpisując w wyszukiwarkę słowa strona www i próbując znaleźć porady na temat organizacji czasu czy uważności, wiele osób trafia na opowieści ludzi, którzy już kiedyś stanęli w podobnym miejscu. Zwalnianie nie oznacza ucieczki od odpowiedzialności ani rezygnacji z ambicji. Wręcz przeciwnie, bywa, że dzięki niemu nasze cele stają się bardziej konkretne i osadzone w rzeczywistości. Zaczynamy odróżniać, co robimy z przyzwyczajenia, a co naprawdę nas rozwija. Zadajemy sobie pytanie, czy praca, którą wykonujemy, jest jeszcze źródłem satysfakcji, czy tylko mechanicznie odhaczanym obowiązkiem. Sprawdzamy, czy sposób spędzania wolnego czasu faktycznie nas regeneruje, czy jest jedynie kolejną formą ucieczki od siebie. W praktyce slow life może oznaczać różne rzeczy dla różnych osób. Dla jednej będzie to przeprowadzka z dużego miasta do mniejszego, dla innej zmiana trybu pracy, dla kogoś jeszcze – po prostu konsekwentne dbanie o kilka codziennych rytuałów. Wspólne jest to, że zamiast bezrefleksyjnie dopasowywać się do oczekiwań otoczenia, szukamy własnego tempa. Zastanawiamy się, ile naprawdę potrzebujemy zarabiać, by godnie żyć, a ile jest jedynie wynikiem presji porównań. Pytamy, z kim chcemy spędzać czas, a nie tylko, kto ma akurat wolny wieczór. Zwolnienie tempa często wiąże się też z odkryciem na nowo swojego ciała. Kiedy ciągle się spieszymy, łatwo przegapić sygnały zmęczenia, napięcia, bólu. Praktyki takie jak joga, spacery, taniec czy zwykłe przeciąganie się o poranku pomagają wrócić do siebie. Zaczynamy zauważać, w jakich momentach dnia nasza energia jest najwyższa, a kiedy naturalnie spada. Dzięki temu możemy lepiej planować zadania, zamiast walczyć ze sobą i zmuszać się do działania o każdej porze. Nie bez znaczenia jest też sposób, w jaki konsumujemy informacje. Ciągłe odświeżanie wiadomości, śledzenie opinii setek ludzi, uczestnictwo w każdej dyskusji – to wszystko może być nie tylko męczące, ale wręcz uzależniające. Zwalnianie oznacza często świadome ograniczanie bodźców: wybór kilku źródeł wiedzy, odpuszczanie kolejnej fali sensacji, zgoda na to, że nie musimy wiedzieć o wszystkim. W ciszy, która się wtedy pojawia, odzywa się nasza własna intuicja, cichy głos, który przez lata zagłuszaliśmy hałasem. Ostatecznie sztuka zwalniania nie polega na tym, by żyć „wolno” dla samej idei, ale by żyć w zgodzie ze sobą. Dla jednych będzie to oznaczało więcej czasu w domu, dla innych – częstsze podróże. Dla jednych ciszę i naturę, dla innych twórczy gwar w pracowni lub kawiarni. Chodzi o to, by zrozumieć, co nam naprawdę służy, a potem konsekwentnie, krok po kroku, włączać to w swoje dni. Nie da się tego zrobić z dnia na dzień, ale każdy mały gest – spokojnie wypita kawa, rozmowa bez telefonu w dłoni, świadomie przeżywany wieczór – jest cegiełką, z której budujemy nowe, bardziej uważne życie.